Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010

Νυχτερινός προβληματισμός

Έβλεπα τηλεόραση τις προάλλες,μπορεί να χει περάσει και αρκετός καιρός-χάνω την αίσθηση του χρόνου με την τβ και το τι βλέπω τα βράδια(και όπως θα χετε καταλάβει βλέπω πολύ τβ επειδή δεν κοιμάμαι).Είχε λοιπόν μία εκπομπή απ' αυτές που κάθεται ο ένας από τη μία μεριά του τραπεζιού και ο άλλος από την άλλη και ο δημοσιογράφος του κάνει ερωτήσεις λες και είναι η Ιερά Εξέταση. Ο καλεσμένος ήταν ένας ψυχολόγος του οποίου το όνομα αποκλείεται να θυμηθώ(εδώ δεν θυμάμαι την εκπομπή, μην ζητάς πολλά!) και είπε μία κουβέντα που με έριξε σε βαθύ στοχασμό(και έλεγα τι να κάνω, τι να κάνω στις 3 το βράδυ;), είπε ότι πολλοί άνθρωποι διαλέγουν σύντροφο βάση της σχέσης τους με την μητέρα. Δηλαδή αν κάποιος είχε μία μητέρα στοργική, με κατανόηση και υπομονή ο σύντροφος που θα διαλέξουν θα έχει αυτά τα χαρακτηριστικά(στο περίπου δηλαδή) και θα είναι ευτυχισμένος/η σε μια ομαλή σχέση όπως ήταν και η παιδική του/της ηλικία. Σε αυτό το σημείο και πριν συνεχίσει εγώ αναρωτιέμαι: Που γίνονται αυτά;Μήπως βλέπω επανάληψη του 'Ευτυχισμένοι Μαζί' και δεν το χω καταλάβει;..Και συνεχίζει λέγοντας ότι αντίστοιχα κάποιος/α που είχε μία μητέρα που ήταν αυταρχική, κυκλοθυμική και απόμακρη θα βρει ένα σύντροφο όπου θα έχει παρόμοια χαρακτηριστικά αλλά όσο και αν τον πληγώνει θα μένει εκεί και θα προσπαθεί να τον αλλάξει και να κερδίσει την αγάπη του. Αυτό το κάνει γιατί αν τα καταφέρει θα είναι η αναπλήρωση της αγάπης που δεν πήρε στην παιδική του/της ηλικία, υποσυνείδητα βεβαίως.
Σκέφτηκα τότε πόσο δίκιο είχε αυτό που είπε. Σκέφτηκα γνωστούς, φίλους, προσωπικές εμπειρίες και κατέληξα ότι όλοι είχαν ή αναζητούσαν συντρόφους που είχαν τον χαρακτήρα της μητέρας τους. Χαρακτηριστικό ήταν ότι όσοι είχαν αδιάφορη μητέρα είχαν προσπαθούσαν συνεχώς τώρα να τραβήξουν την προσοχή των συντρόφων τους ( ανεπιτυχώς βεβαίως, εφόσον δεν έφταιγαν εκείνοι αλλά ο σύντροφος ήταν αδιάφορος εξ' αρχής προς αυτούς). Σκέφτηκα άλλους που είχαν μία απαιτητική μητέρα, που δεν έδειχνε τα συναισθήματα της και ότι ο σύντροφος τους τ'ωρα ήταν συχνά απότομος και κλειστός. Σκέφτηκα βέβαια και έναν; δύο; πολλοί θα είναι να το πω, όπου είχαν μια στοργική μητέρα και τώρα έχουν ανθρώπους δίπλα τους ανιδιοτελείς και που τους αγαπούν δείχνοντάς το.
Πόσους φίλους/γνωστούς έχετε που αναρωτιέστε γιατί δεν χωρίζουν αυτόν που έχουν δίπλα τους εφόσον δεν τον/την νοιάζεται, σέβεται, αγαπάει κτλ; Ίσως να ζητάνε να τους δείξουν επιτέλους την αγάπη που τους χρωστάνε άλλοι από παλιά ; Ίσως...

5 σχόλια:

nikos είπε...

Μμμμμμμμμμμμ........
Μεγάλο θέμα έπιασες....

Την καλησπέρα μου!!!!!!!!!

η silveriana... είπε...

Λες; Χαχαχα, και εγώ που όλο με κάτι αλήτες πήγαινα και έμπλεκα (από αντίδραση μάλλον, αν λάβουμε υπόψην την παραπάνω θεωρία του κυρίου ψυχολόγου), στο τέλος βρήκα έναν που έχει τον ίδιο χαρακτήρα με τον μπαμπά μου.. Ατιμε Φροϊντ...
:)
Το θέμα πάντως κατά τη ταπεινή μου γνώμη είναι ότι ο καθένας νοιώθει τελικά πιό άνετα, πιο ...οικογενειακά με κάποιον που προσεγγίζει το οικογενειακό πρότυπο της παιδικής του ηλικίας. Ακόμα και αν θέλει τον γκρινιάρη, τον απόμακρο, τον α,β,γ χαρακτήρα.
Whatever. Καλά να είμαστε να τα συζητάμε. :) Φιλιά!!

KapaNi είπε...

Niko οι εκπομπές στην τηλεόραση φταίνε που έχουν τέτοια θέματα μέσα στο βράδυ και με προβληματίζουν, αντί να τα βάλουν μέσα στη μέρα να τα δουν και δύο άνθρωποι παραπάνω μου βάζουν την Μενεγάκη και την Λαμπίρη

Την θερμή μου καλημέρα :-)

Silveriana Χαίρομαι που πλέον δε σε τραβάνε οι αλήτες και είσαι τώρα με άνθρωπο σωστό :-) Έχεις δίκιο γι'αυτό το "πιο άνετα" με κάποιον που σου θυμίζει την οικογένεια σου,τελικά αυτός ο Φρόιντ είχε δίκιο,με την οικογένεια το δέσιμο είναι ανυπέρβλητο!...Τα φιλιά μου και την καλημέρα μου!

Lilith είπε...

Όταν λες διαλέγουν σύντροφο με βάση τη μητέρα, φαντάζομαι εννοείς τους άντρες, έτσι δεν είναι;
Γιατί, οι γυναίκες είναι αλήθεια ότι ψάχνουν (ασυνείδητα βέβαια) με βάση τον πατέρα τους.
Εδώ υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια όμως...
Αν είχαν μια σχέση λατρείας με τον πατέρα τους, ψάχνουν κάτι που να του μοιάζει. Αν όμως (για να το πω ευγενικά) δεν τον είχαν και σε τόσο μεγάλη εκτίμηση, ψάχνουν να βρουν κάτι που να είναι εντελώς αντίθετο! :)
Το αντίστοιχο ισχύει και για τους άντρες.
Τι σημασία έχουν όλα αυτά όμως...
Το θέμα είναι να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά για να διαλέξουμε τον σωστό για μας άνθρωπο.
Οι ανασφάλειες και οι αδυναμίες του χαρακτήρα μας επηρεάζουν ακόμα και το τι παπούτσια θα αγοράσουμε. Πόσο μάλλον στον έρωτα!

Καλησπέρα!

KapaNi είπε...

Lilith :-)
Ο ψυχολόγος ανέφερε τη σχέση μητέρας-παιδιού, ίσως λόγω ιδιαίτερου δεσίματος με την γέννα, αλλά και εγώ το εκλαμβάνω ως "γονέα" και όχι αποκλειστικά μητέρα.Πιστεύω όμως ότι δεν αναφερόταν στο φύλο αλλά στην οικογενειακή σχέση οπότε δεν παίζει ρόλο να ναι για τα κορίτσια ο πατέρας και για τα αγόρια η μητέρα.
Καταλαβαίνω αυτό που λες αλλά δυστυχώς δεν δρουν οι άνθρωποι λογικά τις περισσότερες φορές,οπότε καταστάσεις και ανθρώπους που θα πρεπε να τα αποφεύγουν βαση της οικογενειακής εμπειρίας τήνουν να τα "κυνηγούν" .ίσως γιατί κατηγορούν τον εαυτό τους για την προηγούμενη αποτυχία και τώρα πιστεύουν ότι είναι στο χερι τους να τα καταφέρουν...
Συμφωνώ απόλυτα με το να χουμε τα μάτια μας ανοιχτά για να διαλέξουμε τον κατάλληλο άνθρωπο,και την καρδιά μας για να τον βάλουμε μέσα :-)

Καληνύχτα:-)

Δημοσίευση σχολίου